header image
Start arrow Płynie poezja arrow Walentyna Pawelec

WALENTYNA  PAWELEC
 


Modlitwa do Jezusa Chrystusa Nauczyciela
 
Jezu
Chryste z krzyżem
na ścianie  z kamieni
 
uczysz
że niemożliwe
możliwym się staje
gdy miłość ponad
że jej ramiona
jak balsam
jak orle skrzydła
 
uczysz
że co stracone
co boli
to nie na zawsze
że czas
i pokora
najlepszym lekarstwem
 
uczysz
że miłość
to wiara i siła
 
ufam Ci Jezu
więc żebym Twej  drogi
nie zagubiła
 

 

 
BO ...

 
jeśli nie kochać poezji
nie oddać jej nocy, ni dni
to czymże świat jeszcze mierzyć
miłość odeszła, uciekły sny
rozmył się honor i cnota
serce zalała tęsknota
 
gdzie szukać skupienia
gdy krwawią krzyże
zranionej ziemi
czas nie wyliże
gdzie śmiać się
gdzie płakać
gdzie składać łzy
gdzie był
gdzie jest
człowieczy syn
czy jeszcze powstanie
Feniks z popiołów
gdy popiół  jak  ołów
 
kraina baśni
chwastem zarosła
a ścieżka do niej
w pokrzywach i w ostach
skrzydła podcięły
ostre języki
kamienie w sercu już
nie kamyki
 
więc jakże nie kochać poezji
cieszyć się z wszystkich jej dni
i czytać i pisać i wierzyć
że miłość powróci, że  przyjdą  sny
 
 

 

O POEZJI
 
                
poezja
jest pokarmem
dla miłości
 
trzeba jej szukać
 
w domu
w ogrodzie
na drodze
 
w rozlanym mleku
w spalonym garnku
w bąblach na nodze
 
trzeba jej szukać
 
w górach
i w chmurach
na pieszej wędrówce
 
w zdeptanych butach
w dziurawym portfelu
w pustej lodówce
 
trzeba jej szukać
 
jak skarbów szukają dzieci
jak słów poszukują poeci
 
 
 
 

 
KALINA
 
Któż nie zna pięknej Kaliny?!
Od rana przed lustrem stoi
i na okrągło się stroi...
Największa dama z rodziny.
 
Raz suknię mając na sobie
(zieloną, jak młoda trawa)
nosem kręciła, że nieciekawa.
- Muszę ją czymś przyozdobić?
 
Pąk białych kwiatów w nią wpięła
i znów stanęła przed lustrem...
- No, teraz to całkiem z gustem –
wdzięcznie do lustra dygnęła...
 
Jej uśmiech, jak miód słodziutki,
wszystkich rozczulał, urzekał...
Lecz czas ... Czas szybko uciekał.
Kwiaty opadły z jej sukni.
 
I znów przed lustrem stanęła,
zerkając na nie z ukosa.
- Może korale we włosach?
W mig się zabrała do dzieła.
 
Zielone... Białe... Różowe...
Ciągle nie takie. Nie w guście.
Mina jej zrzedła. Znikł uśmiech.
Aż się łapała  za głowę.
 
 
Wreszcie znalazła. Czerwone.
I znów przed lustro. Od nowa.
To je przypina. To chowa.
Na baczność. Na spocznij. Z ukłonem.
 
Raz z  boku. Z tyłu. Na  prosto.
Kręci się jak sprężyna.
Co za dziewczyna – Kalina!
Aż nie chce się wierzyć oczom.
 
Dziwiły się też łabędzie,
kręcąc długimi szyjami:
- Może będzie tańczyć z nami?
I podniosły skrzydła z wdziękiem.
 
Popłynęła wnet muzyka.
W tan poszły wszystkie łabędzie.
- Co za szczęście. Co za szczęście.
Uśmiechała się Kalina.
 
Zapatrzona w swe korale,
nie liczyła dni, ni nocy...
Ale gdy się balet skończył
i odpłynął razem z wiatrem,
 
znów stanęła przed swym lustrem.
- Coś ta suknia nie tak leży...
I zaczęła nowe mierzyć.
Złote, bursztynowe, żółte...
 
Przymierzyła też brązową...
Aż stanęła  całkiem naga.
Jak listopad, smutna, szara.
Pokręciła tylko głową.
 
- Muszę kupić sobie nową.
   Białą. Niczym  płatki śniegu.
List wysłała aż na biegun,
pocztą bardzo ekspresową.
 
Suknię dostarczyły  chmurki.
Brat  i siostra: Puch z Pierzynką.
- Chciałaś jeszcze coś  Kalinko?
  Może ci potrzebne  butki? –
 
zapytały wprost  Kalinę.
- Już nie grają tu muzyki.
   Niepotrzebne mi buciki.
   Idę spać na całą zimę.
 
Rozpłakała się Kalina.
Puch z Pierzynką ją ubrali.
Łzy otarli. Odjechali.
Uśmiechnęła się Kalina.
 
Co za dziewczyna!
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
23 Września 2018
Niedziela
Imieniny obchodzą:
Boguchwała,
Bogusław, Libert,
Minodora, Tekla
Do końca roku zostało 100 dni.
KAMIENIE
kamienie
pamiętają
nieustannie
przemawiają


.....WWW.....
Stronę założono 31.01.2006r.
Licznik odwiedzin
1845265
Ostatnio opublikowane
DRODZY CZYTELNICY
Z wielką radością
przyjmę każdą informację
o wykorzystaniu moich tekstów.

Zainteresowanych
nowościami na stronie
chętnie powiadomię.